من و سوئیس

مینویسم خاطراتم/ تا بماند یادگارم/ آنچه را دارم ازین پس/ حاصلِ کار است همی بس

دوست نوشت 3
ساعت ۸:٠٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ فروردین ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: لب کلام

از همین امروز ، وقتی بچه هایمان به مدرسه می روند ،به ایشان می گوییم : 

عزیزم! من نمی خواهم تو بهترین باشی ، فقط می خواهم تو خوشحال و خوشبخت باشی.
اصلا مهم نیست که همیشه نمره ی 20 بگیری ،جای 20 می توانی 16 بگیری اما از دوران مدرسه و کودکیت لذت ببر.

عزیزم: از "ترین" پرهیز کن ، چرا که خوشبختی جایی هست که خودت را با کسی مقایسه نکنی.. حتی نخواه خوشبخت ترین باشی .. بخواه که خوشبخت باشی و برای این خواستت تلاش کن. همین.

یادمان هست که از وقتی به دنبال پسوند "ترین" رفتیم، خوشبختی از ما گریخت. از 19.75 لذت نبردیم چون یکی 20 شده بود.

از رانندگی با پرایدو ... لذت نبردیم چون ماشین های مدل بالاتری در خیابان ، در حال خود نمایی بود.

از بودن کنار عشقمان لذت نبردیم چون مدرک تحصیلی و پول توی جیب او ، کمتر از بسیاری دیگر بود.. همچنین ، از خانه مان ، از شغلمان ، از درآمدمان ، از خانواده و دوستانمان و....

می خوام بگو یم تحت تاثیر آموزه های غلط ، بسیاری از ما فقط به "بهترین،بیشترین و بالاترین" چسبیدیم ، در نتیجه تبدیل به انسان هایی افسرده و همیشه نالان شدیم.

شاید لازم است یا بهتر بگویم وقت ان است که در آموزه های غلط تجدید نظر کنیم و تغییر جهت بد هیم ، تا حداقل اجازه ندهیم که نحسیِ "ترین" دامن بچه هایمان رو بگیرد.

* تهمینه میلانی نوشت: "این متن را تحت تاثیر نوشته بی نامی که دوستی برایم ایمیل کرده بود کامل کردم. احتمالا نوشته متعلق به خانم یا آقای متین نعمت خواه میباشد."