من و سوئیس

مینویسم خاطراتم/ تا بماند یادگارم/ آنچه را دارم ازین پس/ حاصلِ کار است همی بس

گوش فرا دادن
ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: لب کلام ،مَـنـآنـه ها

این عکس را دوست دارم

آرامش و سکوت لذت بخشیست در گوش فرا دادن که باید بلد بود..

Savoir écouter - Phylosovie

فرق میکند آدم در مورد روزمره حرف بزند یا در مورد "خودش" در روزمره.. فرق میکند شنونده همه جان گوش شود یا فقط سر تکان بدهد.. زیرا گاهی این توجه شنونده است که باعث میشود گوینده درمورد "خودش" به وجد بیاید..

حرف زدن فقط در این حالت است که آرامش دارد.. منظورم در حالتی که شنونده به واژه واژه ی درون گوینده گوش کند.. و اگر گفت : "چقدر خوب خودت و راهت را توصیف میکنی" آدم باز حس کند چه شد که اینگونه به بیان درونش زبان باز کرد.. این شنونده است که به "راه ِ طی" شده ارزش میدهد..

شب گذشته با دوستی اینچنین گفت و شنودی بود.. حس عجیی داشتم.. نمیدانستم چرا گفتم و تعریف کردم. شاید سعی داشتم بگویم هرکس شرایط خودش را دارد و من نمیتوانم خودم را با دیگران مقایسه کنم مگر اینکه "من" باشد..

اصلش همین است که بدبختانه نمیشود نوشت.. باید روبرو بود.. باید خیره شد به صورت.. باید به چشم ها گوش سپرد.. باید گردش مردمک ها را که سعی میکنند در گذشته جستجو کنند دنبال کرد.. باید با حرکت دست ها که نقاشی میکنند همراه شد.. شاید بیانشان هموارتر شود.