من و سوئیس

مینویسم خاطراتم/ تا بماند یادگارم/ آنچه را دارم ازین پس/ حاصلِ کار است همی بس

بسُرایید..
ساعت ۸:۳٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ خرداد ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: لب کلام

شعرها مثل اثر انگشت میمانند. هیچ کدام نمیتوانند مثل دیگری باشند.

هر سروده ای مخصوص به یک شخصیت و به یک احساس است. از سرودن نترسید. فکر نکنید همه ی چیزی که میخواهید بگویید را قبلا کسی سروده. ما همگی شاعریم! شاعر ِ لحظات ناگفتنی ِ زندگیمان. شاعر ِ تجربه های از سرگذشتنی. شاعر ِ درونی که خستگی هایش را نمیشود در غالب جملات گرامری نوشت.

واژه ها شاید تکراری باشند، اما احساسی که پشتشان نشسته به هیچ وجه نیست. دقیقا مثل انگشتان که از دور شبیه اند ولی تا اثرش را روی کاغذ نبینیم متوجه تفاوتش نمیشویم.

اثر احساس ما روی ورق و در قالبی دور از دستور زبان، بیانگر درون ماست.